Methylglyoxal (w skrócie MGO) jest związkiem organicznym, powstającym się w wyniku przemian biochemicznych, a dokładnie w wyniku przemian dihydroksyacetonu, czyli DHA. Powstaje jako produkt uboczny w czasie procesu przedostawania się glukozy do żywych komórek, po czym sam wykorzystywany jest do ich budowy. Methylglyoxal należy do związków z grupy glioksali, które z kolei zaliczane są do tak zwanych aldehydów. Związek ten jest substancją o właściwościach higroskopijnych. Methylglyoxal rozpuszcza się m.in. w wodzie i etanolu. Stanowi związek nietrwały, jest szybko usuwany z organizmu. Badania eksperymentalne wskazują, że aktywność methylglyoxalu potęguje witamina C, która podobnie jak on posiada również właściwości przeciwutleniające.

Methylglyoxal

Z badań przeprowadzonych na Uniwersytecie Waikato przez zespół dr hab. Merilyn Manley-Harris wynika, iż wraz z dojrzewaniem miodu Manuka, DHA zmienia się w methylglyoxal – jest to naukowe potwierdzenie powszechnego przeświadczenia pszczelarzy co do tego, że długość leżakowania miodu ma wpływ na jego jakość. Z czasem zwiększa się ilość methyloglyoxalu w produkcie, co realnie przekłada się na jego wysoką wartość odżywczą. Nie sprzyja natomiast w tym wypadku zbyt wysoka temperatura, gdyż podgrzewanie miodu powoduje nie tylko zanik DHA i methyloglyoxalu, ale również zwiększenie się poziomu niepożądanego hydroksymetylofurfuralu.

Jak odkryto methylglyoxal?

Dr Thomas Henle przewodził grupie badawczej, która wyizolowała methylglyoxal jako podstawowy składnik odpowiedzialny za unikatowe właściwości nowozelandzkiego miodu Manuka. Badacze analizowali próbki różnych miodów dostępnych na rynku w Niemczech. Wśród nich był także miód Manuka. Jak się okazało różnica między próbkami wynikała z zawartości methylglyoxalu. W miodzie Manuka odnotowano zadziwiająco wysoki poziom tej substancji – do 100 razy większe zagęszczenie niż w pozostałych, miejscowych miodach. Odkrycie to potwierdziło, że to nie związki fenolowe (fenolokwasy i flawonoidy), które występują również w miodach europejskich, tylko właśnie zdecydowanie wyższy poziom methylglyoxalu przesądza o wyjątkowych i unikatowych właściwościach prozdrowotnych tego produktu.

Czy methylglyoxal znajduje się we wszystkich miodach?

Trzeba pamiętać, że methylglyoxal nie znajduje się w takiej samej ilości w każdym nektarze z krzewu Manuka. W związku z tym można wyróżnić kilka rodzajów miodu w zależności od składu methylglyoxalu. Można spotkać miody Manuka o zawartości MGO 30+ (czyli methylglyoxal w stężeniu minimum 30 mg/kg), MGO 100+, ale również MGO 250+ czyli minimum 250mg/kg, MGO 400+ czyli minimum 400mg/kg, czy wreszcie MGO 550+ (methylglyoxal w stężeniu minimum 550 mg/kg miodu). O ile jednak średnie stężenie methylglyoxalu w miodach Manuka waha się w przedziale od 38 do 761 mg/kg, o tyle w innych miodach wartość ta wynosi jedynie średnio 3,1 mg/kg – różnica jest więc ogromna. Na przykład polskie odmiany miodów, które zawierają niewielką ilość methylglyoxalu to przede wszystkim odmiany naturalnych miodów ciemnych – wrzosowy, gryczany i spadziowy.

Similar Posts

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *